jueves, 7 de marzo de 2019

La pasarela del Metro (toca en castellán)


Ese Metro de Madrid
sirve hoy de pasarela,
desfila el más infeliz,
el creído y la más lela.

Con Ghlain Klain, el hortera,
con un cierto disimulo,
se deja la raja afuera
y nos va enseñando el culo.

Por lucir su calzoncillo,
se muestra cual esperpento,
lo compró en un baratillo,
mas presume tan contento.

Satisfecho del señuelo
y sin que apenas se note,
se lo brinda con gran celo
a la del abierto escote.

Que también airea el tanga
de ropa interior el reto
que aunque sea una pendanga
merece todo respeto.

Esta práctica foránea,
por costumbre hay que aceptarla,
en la línea subterránea
o en el tranvía de Parla.

Tradiciones que enriquecen,
dice el progre que progresa,
él sabrá lo que nos cuecen,
que nos sirven por sorpresa.

Con su gorra de macarra,
con la visera al revés,
este poema te narra
como culea el que ves.


sábado, 2 de marzo de 2019

Pa lu qu’hai qu’oyer


(Semeya d'Earphones)

      Abúltaseme que na Rede saben cuasi tou de ti, yá que nun sé quien coime–ys chivara a los d’una casa d’audífonos que toi perdiendo audición del oyíu esquierdu. El casu ía que güei m’ufiertan: “Una calidá de soníu escelente ya col 50% de rebaxa por llanzamientu”. Lo meyor de tou ía qu’amiestan l’imaxe d’esta mocina tan curiosa, que nun sé que tien que ver o oyer na súa ufierta. Sicasí, me gustaría que supieran que nun toi interesáu, por culpa de qu’aínda hai cousas de las que nun paga la pena enterase.

viernes, 8 de febrero de 2019

L'ALSA de Granada


     
     Daque!!a, l’ALSA nun circulaba más que dúas veces per selmana pela carretera La Puela. Anguano algamen cualesquier destín per tolas vías d’España; ta perclaru qu’incluyíu’l de Granada. Foi’l casu que, !!ueu d’una montonera d’años, garramos el que diba pa esa capital col envís de ver al miou hermanu. Agora, con tantos adelantos, el conductor yera quien a prender el motor dende una botonera ya cuasi que nun runfaba. Amás, cada asientu tenía un ventanu eleutrónicu nel que podías esfrutar de la prensa, de música, de xuegos ya de bien de películas. Toos menos el de miou que nun furrulaba, colo que quedóume pruyendo’l sangre por e!!o. Güei vienres, de la que tornamos, atolené col mesmo coche ya ¡la mesma butaca! Nin que dicir tien que l’aparatu siguía ensin iguar, nun funcionando nin siquiera l’aplicación Buspad, que nun sé nin pa que coime sirvía. Asina que colé de la vera la muyer ya trespasé al outru !!au, onde nun había naide, un instante enantes de quey cayera’l móvil a una china d’un bolsu qu’a!!ugóu xustu perriba de la mi cabeza. En resultancia, festexé la bona suerte de torgar el sou impautu ya escoyoné tantu cola comedia que vi darréu como los que me decatara dempués que taben mirando pa min, yá que por culpa los auriculares nun reparaba de que taba riendo al altu la !!eva.

domingo, 20 de enero de 2019

Xanta de respetu animal



     Ente los frixuelos que faes tu, hermanina, ya los espárragos que rustio yo ensin amestar las gomas díbamos preparar una bona xanta de RESPETU ANIMAL, magar que con abondo fundamentu.

viernes, 18 de enero de 2019

PER SAN ANTÓN, LO BONABLE PON

(Semeya de Consuelu Rodríguez)

Zara ya Logan,
Logan ya Zara,
nun ye un eslogan
que’l xeitu encara.

Tan nuna corte
en Vi!!aoril,
na rasa norte,
xunto a un petril.

Logan entruga
a la becerra,
pela relluga,
qu’asoma en Sierra.

¿Quién ye esti nuevu?,
ye’l miou xatín,
¡Virxe l’Acebu!,
¿me quedrá a min?

A ti te quier
ya a min tamién,
esa muyer
sábelu bien.

Que nos da asuelu
como manteiga,
l’ama Consuelu
de casa Veiga.

Nel estru s’echan,
nengún lladríu,
quiciás andechan,
col so llambíu.

Distinta especie
en convivencia,
tol que lu aprecie
tome conciencia.

D’exemplu val,
ensin remor,
mundiu animal,
bonaz ya amor.


miércoles, 16 de enero de 2019

La orquestina


Chegóu a casa’l Xiblateru,
mercáralu la muyer,
costóy abondo dineru,
pero, ¿quéy vas facer?

Dempués vieno un violinista,
qu’acarreta un vigulín,
hermanos a simple vista,
seique hermanos a la fin.

Magar que son de madera,
se m’abultan de verdá,
hai de nueite escandalera
ya conciertu en Navidá.

De la que voi pala sala,
ellos dexan de tocar,
pueque finaran la gala
o quieran disimular.

Darréu miroys a los güeyos
la súa mirada perdida,
sobro embarnizaos papiellos,
paecen nun tener vida.

Como nun amuesan biecu
nin echan los imposibles,
escapao torno al trubiecu
ya los mios suaños pacibles.

Por culpa d’esi xiblante,
que se siente tras la muria,
amás d'al acompañante,
a la d’al llau entróy furia.

Denunciara esa vecina,
anque a los municipales,
sin pruebas de la orquestina,
nun pagué nin dous reales.

martes, 25 de diciembre de 2018

Una bona nueva



     Una bona noticia pa tolos nenos: Pá Noel ya los Reis Magos tan xestionando a traviés d’ONGs españolas qu’enriedan nos sous respeutivos países el sou treslláu ya asentamientu definitivu n’España. Amás, yá se tan tramitando dende l’Alministración las ayudas ya servicios sociales queys correspuenden. La reagrupación familiar paez que s’amuesa un plizcu más abegosa ya va tener que ser pa más alantre. ¡Norabona a tolos nenos, a Pá Noël ya a los Reis Magos!

viernes, 7 de diciembre de 2018

NENA


Tanta nena, tanta nena,
tanta nena que morriera,
la vida ye toa pena,
un camín de mala llera.

Esa nena fora aniciu
d’una vida cuando ambura,
que fina perdiendo’l xuiciu,
qu’arruina la creatura.

Enriedan con un pasáu,
nel que nun valióu enredar,
que tou bien ye gastáu,
porque nada va quedar.

Da allegría la reciella,
la reciella nel paséu,
cuando na foto esperteya
d’outra dómina en Tinéu.

Gastaba boina’l paisanu,
ella, pañuelu y mandiles,
ensin turista pel branu
que venga de los Madriles.

Aquel foi tiempu d’ablanas,
de probitú y de formigos,
de nenas que son hermanas,
de nenos que son amigos.

Pero quedaba un futuru
que somorguióu nuna guerra,
un futuru siempre escuru,
una vida siempre perra

pal probe que poco tien,
namái l’ayalga la nena,
qu’a súa vera se caltién
ya ayuda a ensugar la pena.

viernes, 30 de noviembre de 2018

Dichosu mes



     Un de los refranes favoritos del miou pá lu dexaba cayer per estas fechas: “Dichosu mes el qu’entama colos Santos ya acaba con San Andrés”. Ta perclaru que se refería al mes noviembre que ya fina, al que n’asturianu sey conoz tamién por mes de los Santos, mes de San Martín, mes muertu o payares. Amestar qu’hai una montonera refranes que falan d’esti mes: “Cuando en noviembre trona, la collecha será bona”, “Tou noviembre guardáu ya na túa casa soterráu”, “Trenta días trai noviembre…”, "De los Santos a Navidá, o llover o xelar”, “El día los Santos, nieve pelos cantos; ya per San Andrés, a la túa puerta la ves”,  “Pelos Santos, nieve nos campos, ya per San Martín, nieve nel camín”, “El pan serondín, per San Martín”, “L'ayu fino, per San Martino”, “Per San Martín, l'ayu ya’l cebollín”, “Per San Martín, el trigu rubilín”, “San Martín tien un branu; amás de durar poucu, nun lu tien tolos años”, “En pasando San Martín, cola manta al recostín”, “Per San Martín, el cierzu por vecín”, “ Per San Martín, una mazana a cada rapacín”, “Tal día de San Martín, tal día de Santa Olaya”, “Hacia Santa Margalita, la lluvia, más que dar, quita”, “Per Santa Catalina, la nieve na cocina”, “De Santa Catalina a Nadal, va un mes cabal”, “De San Andrés a Navidá, un mes habrá, ya la vieya que bien cuntóu, tres selmanas atopóu”, “El qu'a San Andrés va ya allá duerme, nun mes va ya n'outru vuelve”, “Per San Andrés, riega los tous praos, que cebarás los tous gües”, “En llegando San Andrés, el vinu nuevu de Cangas, aneyu ye”, “El vinu per San Andrés, vieyo ye”, “Per San Andrés, semao ya por nacer”, “Quien quiera pan d'escaldada, per San Andrés la tendrá semada”.

     De matanzas de gochos o corderinos hai abondos; sicasí, nun voi aportar nengunu porque’l samartín aborrezlu muitu Pin.

Ye verdá ya nun lu niego,
del inocente gorrín,
porque nun soi martiniegu,
aborrezo’l samartín.

domingo, 25 de noviembre de 2018

Culiema, focu d'aguilandeiros



     Nada nun había, nin siquier teléfanu o lluz eléutrica. L'aislamientu yera secular nos pueblos más separtaos del antiguu Partíu Sierra. Hai cuarenta años, falé con vieyos de la faza que me camentaban como pa dir a Uviéu n’outra dómina travesaban perriba les montes. La mayor parte de las casas nun daban pa tous ya namái que se caltenían nellas el meirazu ya la nueva, los outros hermanos tenían que colar. Nestas condiciones aguciábase l'inxeniu pa retozar de la que se podía. Los aguilandeiros fonon un de los escurrimientos común con bona parte del occidente d'Asturias. Güei, la valoratible aportación de Sergio Rodriguez, nos recuerda como San Pedru Culiema foi un célebre focu d'esas representaciones, nas qu'andechaban vecinos d'esa parroquia na que naciera un de los mios güelos ya los sous pas asina como d'outras de la redolada. Arriendes, asoléyanos dalgún personaxe nun habitual n'outras amazcaradas del llonxanu oeste, talamente como'l reloxeru, la mula, el muleru, la neñera col sou nenu, el xastre ya l'ánxel.

jueves, 22 de noviembre de 2018

Cantarín d'aguilandeiros

     
     Yá qu'ía’l día de la música, col sofitu d’una estrofa tradicional d’aguilandeiros, encoplo outras seis de la mesma condición quey amiesto pa iguar un cantarín.


Anxelinos somos,
del cielu vinimos,
bolsina traemos,
cuartinos pidimos.

Los aguilandeiros
llegan a túa casa,
son tous solteiros,
hai ún que se casa.

Vinimos de llexos,
de llexos vinimos,
xubiendo los tesos,
baxando caminos.

Saca l’aguilando,
señora pa nós,
vamos informando
que naciera Dios.

Para rediminos,
nacéu l’outru día,
en nome pidimos
de súa ma María.

Si esta ía gran casa
ya hai un gran señor,
bon bollu s’amasa,
que sal bon golor.

Danos l’aguilando,
lo que tea al algame,
tamos bocanando,
morremos de fame.

jueves, 8 de noviembre de 2018

Ubicuidá



Nun lu vais creyer, pero yo conozo perfeutamente lo de la ubicuidá: soi quien a tar en Madrid ya n’Asturias al mesmu tiempu…