viernes, 18 de marzo de 2016

La Monxa


     Facía bien de tiempu que nun agüeyaba a una monxa col sou hábitu ya güei la fui a ver de la que caleyaba per Madrid. Abúltaseme que sería de las de la Caridá yá que nun me pidiera nada y arriendes me regalóu la prensa. Enantes, sí que se vían de bien de congregaciones; sicasí, agora paez que nun tan bien vistas ya nun sos quien a acolumbrar a nenguna del país. Ía verdá que s’afitanon cientos de miles, pero son de la cofradería del Magreb que da la impresión de que tan meyor aceutadas. Foi’l casu que nun-y besé la mano por si un acasu yá nun fora costume o por mor de que, al nun ser vieya, nun fora madre. D’outra miente, de sutaque-y fixi una semeya cola fin de que nun se decatara, nun-y fora a fadiar, al envís d’asoleyala eiquí nel Feisbuc en cuenta de que dalgún incrédulu nun me creyera esto que vos cunto.

miércoles, 24 de febrero de 2016

Pa fiase de los mélicos


     Pa los qu’aínda nun lu sepáis, al probe Inocenciu lu ingresanon nel siquiátricu por culpa’l sou mélicu. Foi’l casu que’l doctor lu riñóu por cuenta'l banduyu que tien ya-y mandóu que s’apuntara aína a un ximnasiu pa qu’endelgazara. Inocenciu asina lu fixo ya de la que !!egóu al ximnasiu s’alcontróu con una montonera aparatos que nun viera na súa vida. El que más-y chocóu foi un nel que la xente andaba o corría ensin mover del pisu. A causa d’e!!o, xubióu al que quedóu vacíu ya, por mor de que siempres foi mui prudente, nun entrugóu a naide por como furrulaba. Entamóu a calcar na botonera ya ¡chachu, aque!!o nun se movía! Abultóuse-y que fallaba dalgún contautu, colo qu'apertóu afarto ya ensin retirar el deu d’una de las teclas. En resultancia, la cinta entamóu a esbariar a tou meter de sópitu ya l’infeliz d’Inocenciu salióu aventáu de culu, frayando la cristalera ya valtando pal Mercadona d’embaxo. Cola cadarma seique tuviera suerte, yá que cayóu nel montón de las naranxas; sicasí, cola tiesta pegóu  nel cantu de metal del contenedor ya emprincipióu a ver dinosaurios ya outras a!!ucinaciones polo que sigue en observación nel xurásicu.

martes, 16 de febrero de 2016

El 127


     Atopé esta vieya semeya de cuando’l célebre 127 amariellu que circulara nos años 70 del pasáu sieglu per toa Asturias. Entróu ya salióu per tolos puertos, incluyíos los de pistas de sable, y asitiaba davezu nas villas de Cangas ya de Tinéu. Amás, yera quien a rodiar permediando sobro los sucos de cualesquier camín, yá ensuchos, qu’alzaran los trautores nas tambascadas. Tamién me valiera bien de veces de xergón p’apingayar. Por mor de la matrícula —M 6500 BT—, el miou pariente de Surriba siempres andaba folixando cola mesma comedia qu’esfrutaba al altu la lleva: “muertos, 6500, burru, tontorolu”. Amestando’l “sigue pillando” qu’inventaba. Aquel afamáu 127 afogóu un repunante día de Santiagu nun hinchente dientro d’un garaxe madrilañu y yo finé tou esfardanáu.  

domingo, 14 de febrero de 2016

Nun ía cuentu



Esti nun ía un cuentu fadas yá que nin siquiera ía un cuentu…

Abúltaseme que foi pel Carmen del añu 77 del pasáu sieglu cuando fixéramos una escapada d’una selmana pel conceyu de Cangas del Narcea, un pariente llonxanu míu ya yo, nun 127 más avezáu a las pistas d’Asturias qu’a las mesmas cais de Madrid. De secute a visitar Munie!!os ya las brañas de Monasteriu, aquel día quiximos saludar a unos parientes tamién llonxanos en Tebongu ya en Robléu. Tocóu de mano Tebongu ya por culpa de ser l’outru familiar más allegáu d’esa casa yo me caltuvi esperando na puerta la ilesia, qu’aportaba ablugu baxo teitu. Taba embaecíu cavilgando cualesquier fatada y agüeyando pa las murias, cuando de sópitu la voz d’una moza m’encomendóu dir con e!!a pa con toos. Torné la cabeza ya, a contralluz como si fora una apaición, acolumbré la contorna de la moza que me falara, en biquini de cadril p’arriba —lu que nun yera mui corriente atopar entós pelos pueblos—. Magar que quedé un plizcu plasmáu, azorroné pa que nun se decatara ya l’acompañé a la súa casa. Ayeri, afité un comentariu a una amiga del Feisbuc, perbaxo una semeya qu’asoleyara de Tebongu, ya inxente me retrucóu entamando una parolada qu’un pedazu más sero desvelóu qu'e!!a foi la encantada d’aquel casu, de la qu’enxamás supi depués.


¡Qué cosas, que nun cuentos, asoceden nel Feisbuc!

martes, 26 de enero de 2016

Tres vaqueiras


Tres vaqueiras me namoran
na va!!ina:
Deva, Nora ya Telvina.

Tres vaqueiras apañadas
diban a coyer mazanas
ya topábenlas pañadas
na va!!ina:
Deva, Nora ya Telvina.

Ya topábenlas pañadas
ya tornaban ablucadas
colas colores nevadas
na va!!ina,
Deva, Nora ya Telvina.

Trés vaqueiras tan !!ozanas,
diban a coyer mazanas,
tan curiosas, tan ufanas
na va!!ina:
Deva, Nora ya Telvina.

Ya alcontrábenlas purgadas,
ya tornaban a!!ouriadas
con colores camudadas
na va!!ina:
Deva, Nora ya Telvina.

Díxi-ys: ¿Quién sois, muyeres,
amas de los mious quereres?
Vaqueiras, camín de Tueres,
na va!!ina:
Deva, Nora ya Telvina.

lunes, 4 de enero de 2016

¡Nun m’andar cafiando!



     De la que la familia andaba enredando nestas fiestas ya cola intención de nun tirar unos botes de pintura que se taban perdiendo, tuvi nun tris pintando esti cuadrín que vos amueso al envís de que vos preste. Si vos peta, ser un plizcu condescendientes ya nun me saquéis muitas faltas.

viernes, 25 de diciembre de 2015

TIEN QUE LU AVISAR


FELIPE VI: El Palaciu Real ía de tolos españoles…

PINDESIERRA: Gracias, Maxestá; pero tien que lu avisar enanties al de la puerta, que me torgaba d’entrar si nun-y pagaba la entrada.


miércoles, 2 de diciembre de 2015

Na escalada

 
De la escalada,
baxan tres nenos,
cara tisnada,
de xuegos, llenos.
 
Un par son roxos
ya l’outru prietu,
ensin anoxos,
tiran del tetu
 
de la folixa,
del tobogán,
cola sorrisa,
dos baxarán.
 
L’outru ta murniu,
enfocicáu,
anda de turniu,
mira pa un llau.
 
Calada boina,
vistíu blancu,
nun queda toina,
carreña o zancu.
 
Hai unos años
que fonon güelos,
aque!!os ñaños,
güei yá son duelos.
 
So ta’l !!eñeiru,
enriba’l cielu,
d’aquel xineiru,
nin resta un xuelu.
 
Yá nun esiste,
esa reciella,
sólo esta triste
guapa semeya.
 
El tiempu engaña,
ía falcatrúa,
las vidas paña:
túa, miou, súa.


miércoles, 25 de noviembre de 2015

¡Nun más violencia!



     Qué naide fraye nunca la túa felicidá, la túa llibertá, las túas ganas de vivir, de lluchar. LA TÚA VIDA... ¡Non más violencia! (Lucy Armesto López)

 

Salta la vida, miou nena,
blinca per enriba d’ella
anque tea d’amores llena,
peneira la túa pareya.
 
Que la vida nun ía comba,
qu’esguilarás más davezu,
cuando nun hai fana, hai llomba,
ía cenciellu’l tropiezu.
 
Enantes que seya tarde,
escueye cola razón,
qu’agora la cousa arde,
amodo de maldición.
 
Si sal l’home travesáu,
nun aguantes por medrana,
refúgalu del tou llau
ya meyor güei que mañana.
 
Nun consientas violencia,
magar teas namorada,
la tema de la querencia
ía tema tolerada.
 
Tolerada y tolerante,
nun almite discutiniu,
nin ablugues al mangante,
nin al faltu raciociniu.
 
Nin una sola flisguada
tienes tu que carecer,
tras la tuenda denunciada,
nun tornes con él, muyer.
 
 


martes, 17 de noviembre de 2015

L'hotel del mélicu


     Pelos Santos, tuviera unos días en Benidorm por prescripción facultativa, yá que’l miou mélicu tien un hotel na sablera’l Poniente ya nos empobina a eillí a tolos frayaos. Diera la casualidá de que me topé con un paisanu d’un pueblu que t’asitiáu na xubida L.leitariegos, del que nun recuerdo’l nome. Foi’l casu que davezu acutaba una sombriella na piscina cubierta ya por culpa d’ello-y entrugué que por qué coime lu facía,  darréu retrucóume que por manda-y algo yá que finaba de mercala. Sicasí, la ocurrencia más gorda foi cuando baxara unos calamares de la xanta al  jacuzzi col envís de que rustiaran un rispiu más. Ía lu malu que tien nun ser veceru del mélicu del hotel, que nun anda ún controláu.

miércoles, 28 de octubre de 2015

La tableta Benxamín

 

Ía alcordanza ya añada,
esta ayalga Benxamín,
con memoria incorporada,
magar seya un pizarrín.
 
L’amuesa’l nueso collacio,
qu’a naide-y entre la risa,
qu’anque paeza despacio,
pasa’l tiempo mui apriesa.
 
Yo tamién tuviera una,
mas nun tuvi’l sou procuro,
nin la súa bona zuna
de guardala pal futuro.
 
Güei que l’alvertí a la gueta,
de tanto artefauto, farto,
m’abluca la súa tableta
ya con toos la comparto.

jueves, 8 de octubre de 2015

El razcayeiru

Nos cuentos, la princesa siempres ye abondo guapa; sicasí, el mozu nun suel ser un razcayeiru que foucica en platu pa xantar ya que ye quien a tocar la gaita. De tala miente, los perros nun tan avezaos a falar. Eiquí vos colingo un, magar que nun vais ser a finar de velu sinón lu facéis con güeyos de nenu…