Facía bien de tiempu que nun agüeyaba a
una monxa col sou hábitu ya güei la fui a ver de la que caleyaba per Madrid. Abúltaseme
que sería de las de la Caridá yá que nun me pidiera nada y arriendes me regalóu
la prensa. Enantes, sí que se vían de bien de congregaciones; sicasí, agora paez
que nun tan bien vistas ya nun sos quien a acolumbrar a nenguna del país. Ía
verdá que s’afitanon cientos de miles, pero son de la cofradería del Magreb que
da la impresión de que tan meyor aceutadas. Foi’l casu que nun-y besé la mano por si
un acasu yá nun fora costume o por mor
de que, al nun ser vieya, nun fora madre. D’outra miente, de sutaque-y fixi una
semeya cola fin de que nun se decatara, nun-y fora a fadiar, al envís d’asoleyala
eiquí nel Feisbuc en cuenta de que dalgún incrédulu nun me creyera esto que vos
cunto.
viernes, 18 de marzo de 2016
miércoles, 24 de febrero de 2016
Pa fiase de los mélicos
Pa los qu’aínda nun lu sepáis, al probe
Inocenciu lu ingresanon nel siquiátricu por culpa’l sou mélicu. Foi’l casu que’l
doctor lu riñóu por cuenta'l banduyu que tien ya-y mandóu que s’apuntara aína a
un ximnasiu pa qu’endelgazara. Inocenciu asina lu fixo ya de la que !!egóu al
ximnasiu s’alcontróu con una montonera aparatos que nun viera na súa vida. El
que más-y chocóu foi un nel que la xente andaba o corría ensin mover del pisu.
A causa d’e!!o, xubióu al que quedóu vacíu ya, por mor de que siempres foi mui
prudente, nun entrugóu a naide por como furrulaba. Entamóu a calcar na botonera
ya ¡chachu, aque!!o nun se movía! Abultóuse-y que fallaba dalgún contautu, colo
qu'apertóu afarto ya ensin retirar el deu d’una de las teclas. En resultancia,
la cinta entamóu a esbariar a tou meter de sópitu ya l’infeliz d’Inocenciu
salióu aventáu de culu, frayando la cristalera ya valtando pal Mercadona d’embaxo.
Cola cadarma seique tuviera suerte, yá que cayóu nel montón de las naranxas;
sicasí, cola tiesta pegóu nel cantu de metal del contenedor ya emprincipióu a
ver dinosaurios ya outras a!!ucinaciones polo que sigue en observación nel
xurásicu.
martes, 16 de febrero de 2016
El 127
Atopé esta vieya semeya de cuando’l
célebre 127 amariellu que circulara nos años 70 del pasáu sieglu per toa Asturias.
Entróu ya salióu per tolos puertos, incluyíos los de pistas de sable, y asitiaba
davezu nas villas de Cangas ya de Tinéu. Amás, yera quien a rodiar permediando
sobro los sucos de cualesquier camín, yá ensuchos, qu’alzaran los trautores nas
tambascadas. Tamién me valiera bien de veces de xergón p’apingayar. Por mor de
la matrícula —M 6500 BT—, el miou pariente de Surriba siempres andaba folixando
cola mesma comedia qu’esfrutaba al altu la lleva: “muertos, 6500, burru,
tontorolu”. Amestando’l “sigue pillando” qu’inventaba. Aquel afamáu 127 afogóu
un repunante día de Santiagu nun hinchente dientro d’un garaxe madrilañu y yo
finé tou esfardanáu.
domingo, 14 de febrero de 2016
Nun ía cuentu
Esti nun ía un cuentu fadas yá
que nin siquiera ía un cuentu…
Abúltaseme que foi pel Carmen del
añu 77 del pasáu sieglu cuando fixéramos una escapada d’una selmana pel
conceyu de Cangas del Narcea, un pariente llonxanu míu ya yo, nun 127 más
avezáu a las pistas d’Asturias qu’a las mesmas cais de Madrid. De secute a
visitar Munie!!os ya las brañas de Monasteriu, aquel día quiximos saludar a unos
parientes tamién llonxanos en Tebongu ya en Robléu. Tocóu de mano Tebongu ya
por culpa de ser l’outru familiar más allegáu d’esa casa yo me caltuvi
esperando na puerta la ilesia, qu’aportaba ablugu baxo teitu. Taba embaecíu
cavilgando cualesquier fatada y agüeyando pa las murias, cuando de sópitu la
voz d’una moza m’encomendóu dir con e!!a pa con toos. Torné la cabeza ya, a
contralluz como si fora una apaición, acolumbré la contorna de la moza que me
falara, en biquini de cadril p’arriba —lu que nun yera mui corriente atopar entós
pelos pueblos—. Magar que quedé un plizcu plasmáu, azorroné pa que nun se
decatara ya l’acompañé a la súa casa. Ayeri, afité un comentariu a una amiga
del Feisbuc, perbaxo una semeya qu’asoleyara de Tebongu, ya inxente me retrucóu
entamando una parolada qu’un pedazu más sero desvelóu qu'e!!a foi la encantada
d’aquel casu, de la qu’enxamás supi depués.
¡Qué cosas, que nun cuentos,
asoceden nel Feisbuc!
martes, 26 de enero de 2016
Tres vaqueiras
Tres vaqueiras me namoran
na va!!ina:
Deva, Nora ya Telvina.
Tres vaqueiras apañadas
diban a coyer mazanas
ya topábenlas pañadas
na va!!ina:
Deva, Nora ya Telvina.
Ya topábenlas pañadas
ya tornaban ablucadas
colas colores nevadas
na va!!ina,
Deva, Nora ya Telvina.
Trés vaqueiras tan !!ozanas,
diban a coyer mazanas,
tan curiosas, tan ufanas
tan curiosas, tan ufanas
na va!!ina:
Deva, Nora ya Telvina.
Ya alcontrábenlas purgadas,
ya tornaban a!!ouriadas
con colores camudadas
na va!!ina:
Deva, Nora ya Telvina.
Díxi-ys: ¿Quién sois, muyeres,
amas de los mious quereres?
Vaqueiras, camín de Tueres,
na va!!ina:
Deva, Nora ya Telvina.
lunes, 4 de enero de 2016
¡Nun m’andar cafiando!
De la que la familia andaba enredando nestas
fiestas ya cola intención de nun tirar unos botes de pintura que se taban
perdiendo, tuvi nun tris pintando esti cuadrín que vos amueso al envís de que
vos preste. Si vos peta, ser un plizcu condescendientes ya nun me saquéis
muitas faltas.
viernes, 25 de diciembre de 2015
TIEN QUE LU AVISAR
FELIPE VI: El Palaciu Real ía de
tolos españoles…
PINDESIERRA: Gracias, Maxestá;
pero tien que lu avisar enanties al de la puerta, que me torgaba d’entrar si
nun-y pagaba la entrada.
miércoles, 2 de diciembre de 2015
Na escalada
De la escalada,
baxan tres nenos,
cara tisnada,
de xuegos, llenos.
Un par son roxos
ya l’outru prietu,
ensin anoxos,
tiran del tetu
de la folixa,
del tobogán,
cola sorrisa,
dos baxarán.
L’outru ta murniu,
enfocicáu,
anda de turniu,
mira pa un llau.
Calada boina,
vistíu blancu,
nun queda toina,
carreña o zancu.
Hai unos años
que fonon güelos,
aque!!os ñaños,
güei yá son duelos.
So ta’l !!eñeiru,
enriba’l cielu,
d’aquel xineiru,
nin resta un xuelu.
Yá nun esiste,
esa reciella,
sólo esta triste
guapa semeya.
El tiempu engaña,
ía falcatrúa,
las vidas paña:
túa, miou, súa.
miércoles, 25 de noviembre de 2015
¡Nun más violencia!
Qué naide fraye nunca la túa felicidá, la
túa llibertá, las túas ganas de vivir, de lluchar. LA TÚA VIDA... ¡Non más
violencia! (Lucy Armesto López)
Salta la vida, miou nena,
blinca per enriba d’ella
anque tea d’amores llena,
peneira la túa pareya.
Que la vida nun ía comba,
qu’esguilarás más davezu,
cuando nun hai fana, hai llomba,
ía cenciellu’l tropiezu.
Enantes que seya tarde,
escueye cola razón,
qu’agora la cousa arde,
amodo de maldición.
Si sal l’home travesáu,
nun aguantes por medrana,
refúgalu del tou llau
ya meyor güei que mañana.
Nun consientas violencia,
magar teas namorada,
la tema de la querencia
ía tema tolerada.
Tolerada y tolerante,
nun almite discutiniu,
nin ablugues al mangante,
nin al faltu raciociniu.
Nin una sola flisguada
tienes tu que carecer,
tras la tuenda denunciada,
nun tornes con él, muyer.
martes, 17 de noviembre de 2015
L'hotel del mélicu
Pelos Santos, tuviera unos días en
Benidorm por prescripción facultativa, yá que’l miou mélicu tien un hotel na
sablera’l Poniente ya nos empobina a eillí a tolos frayaos. Diera la casualidá
de que me topé con un paisanu d’un pueblu que t’asitiáu na xubida
L.leitariegos, del que nun recuerdo’l nome. Foi’l casu que davezu acutaba una sombriella
na piscina cubierta ya por culpa d’ello-y entrugué que por qué coime lu facía, darréu retrucóume que por manda-y algo yá que
finaba de mercala. Sicasí, la ocurrencia más gorda foi cuando baxara unos
calamares de la xanta al jacuzzi col
envís de que rustiaran un rispiu más. Ía lu malu que tien nun ser veceru del
mélicu del hotel, que nun anda ún controláu.
miércoles, 28 de octubre de 2015
La tableta Benxamín
Ía alcordanza ya añada,
esta ayalga Benxamín,
con memoria incorporada,
magar seya un pizarrín.
L’amuesa’l nueso collacio,
qu’a naide-y entre la risa,
qu’anque paeza despacio,
pasa’l tiempo mui apriesa.
Yo tamién tuviera una,
mas nun tuvi’l sou procuro,
nin la súa bona zuna
de guardala pal futuro.
Güei que l’alvertí a la gueta,
de tanto artefauto, farto,
m’abluca la súa tableta
ya con toos la comparto.
jueves, 8 de octubre de 2015
El razcayeiru
Nos cuentos, la princesa siempres ye abondo guapa; sicasí, el mozu nun suel ser un razcayeiru que foucica en platu pa xantar ya que ye quien a tocar la gaita. De tala miente, los perros nun tan avezaos a falar. Eiquí vos colingo un, magar que nun vais ser a finar de velu sinón lu facéis con güeyos de nenu…
Suscribirse a:
Entradas (Atom)










